omphalohistoricism

I spent last Thursday at the AKBANK library in Taksim ( as well as the Cervantes institute where, while reading about a huge tome on Muslim Spain on the second floor all of the lights were suddenly turned off and I huge the door slam and realized I had just been shut in a Spanish library, pero al ultimo momento me acobarde' al recordar que no hubo bano) and reading "the gap between misrecognition and what may be grasped as truth is a function of the internal structure of representation", you know, brushing up on Kojève (a brush with death), I started thinking back to earlier in the week reading the chapter "Marxism is not a Historicism" in Althusser's Reading Capital and then thought how gleefully I would piss Althusser off if her knew how much I am nostalgically teleological about my own life. He writes "It must be said that the union of humanism and historicism represents the gravest temptation". What of the grave temptation to combine historicism and narcissism?
I have been writing a journal now for 7 years pretty religiously (so then maybe I should call this entry omphaleschatology) and when I look back at the meandering cycles of melodrama and self-proclaimed purpose, how each edifice of pubecent certainy crumbles under new experiences and responsibilty, how each new retroactive fiction is superceded by another (for example my latest kick is to think of how well understanding the cycle of ambivilence/homesickness/wanderlust from my time in Egypt(and Yemen as an example of what not to do) had helped me make it through my first six months here without chickening out and how it is none other than the cunning of reason) I can't help but make comparisons between my own puny little life and the greater swirling sublimation of human history. In fact, every time I read almost anything related to history (both historicistic or other) I can't help but only apply it to the development of my singular life. Sometimes I feel like the only lessons I've learned from all this philosophy shit I've read it how to be a more dialectical omphaloskepsist.

Dear Journal,

today I felt so lonely and negative today. But then, like I felt negative about this negativity and wanted to sublimate myself into a comprehensive state of self-pity.

عثمان لسان

Arab ve Latin Elifbalarındaki Harfler..

Arab ve Latin sistemi harfleri mukayeseye başlarken yazıda bunlardan hangisinin Türkçe sözleri daha matluba muvafık ifâde ettiğini tayin eylemek lâzımdır. Madem ki yazımız savtîdir(sesli), o halde bunu tayin eylemek için hangi elifbada Türk lehçelerinin esasî seslerine mutabık kâfi miktar harflerin bulunduğunu tavzih etmek kâfidir. Evvelce Arab elifbasında yirmisekiz harf vardı. Türk kavimleri daha Rusya büyük inkılâbından evvel bunlara yeniden sekiz harf ilâve ettiler ki, böylece bu elifbanın esası harfleri otuzaltıya çıkmıştı. Bunlardan dördü sesli harfleri, kalanları sessiz harfleri ifade ediyorlardı. Böylece ikmâl olunan Arab elifbasındaki sâmit harfler Türk lisanının bütün sâmit seslerini ifade etmeye kâfi miktarda olup, onların şekilleri ve ifade ettikleri sesler bütün Türk kavimlerinde aynı tarzdadırlar. Sâit seslere gelince onları ifade için iki usul kullanmak mümkündür:

1) Türk dilindeki ahenk kanunundan istifade etmek usulü. Bu takdirde sâit sesler için 2-3 harf artırıldığı gibi bütün sözlerin incelik yahut kalınlığına delâlet eder bir alâmet ilâve edilir.

2) Çifte sâitler usulü. Bu takdirde sâit harflere kelimelerin kalınlık yahut inceliğini göstermek vazifesi de tahmil olunduğundan, evvelce mevcut sâitlere yine beş-altı sâit harf ilâvesi icap eder.

Hem birinci hem ikinci usulü tatbik tecrübeleri hemen bütün Türk kavimlerinde icra olunmuştur. Bu tecrübeler isbat etmiştir ki, Arap harfleri esası dairesinde yalnız fonetik imlâya yaklaşan amelî imlâ değil, hatta akademik transkripsiyon (başka lisanlardaki sesleri yazmak) bile mümkündür.

Asıl Latin elifbasında yirmialtı harf vardır ki, bunlardan altısı sâit (sesli) ve yirmisi sâmit (sessiz) harflerdir. Latin elifbasını tatbike kalkışan Azerbaycanlılar kendi lehçelerindeki otuzdört ses için lâzım olan otuzdört harfin ancak ondokuzunu -ki yüzde ellialtısı demektir- doğrudan doğruya şekil ve müfadını değiştirmeden Latin elifbasından alabilmişlerdir. Latin elifbasının yedi harfini (yüzde yirmibiri demektir) onların bu elifbada ifade ettikleri seslerden başka sesler için almışlar. Kalan sekiz ses için (yüzde yirmiüç demektir) harflerin hem şeklini hem mûtadını değiştirmişlerdir ki, bu sahada kısmen Rus ve Ermeni harflerini almışlardır. Yakutlarda ise lüzumu görülen otuzdört harfin ancak onyedisi (yüzde kırkyedi demek) şekil ve sesi tebdil edilmeden Latinceden alınmıştır. İki harf Latin harfine şeklen benziyorsa da, ifade ettiği sesler cihetinden aykırıdırlar. Kalan onyedi harf (yüzde kırkyedi) ise büsbütün Latin elifbasında bulunmayan harflerdir. Kazan ve Başkırd lehçelerine tatbik edilmek istenilen Latin elifbası projesine göre, lâzım olan otuzbeş harfin ancak ondokuzu (yüzde ellidört demek) şekli yahut sesi değiştirilmeden Latin elifbasından alınıyor.

Görülüyor ki, Türk lehçelerinde bulunan seslerin ancak yüzde kırkyedisi ve nihayet yüzde ellialtısı şeklen ve ma'nen tebdil edilmeyen Latin harfleriyle ifade edilebilir. Halbuki Arab sistemi harflerle yazarken ancak yüzde onbeş yeni yahud biraz değiştirilmiş harfler ilâve etmeye mecburuz. Demek ki, Türk sesleri ve kelimelerini ifade etmek ve yeni normal ve amelî imlâ meydana getirmek için Arab sistemi elifbanın harf hazinesi Latin sistemi elifbamnkinden daha elverişlidir.

Hangisi Daha Güzeldir?

Mesele iki sistem harflerin hangisinin daha güzel olduğuna gelince, bu elbet bir şahsî zevk meselesidir. Ağamali yoldaşın risalesine ilâve edilen makalesinde Şeyh Cüzi Arab harflerinin pek çirkin olduğunu iddia ediyorsa da, Avrupa'nın hemen bütün müellifleri bunun aksini söylüyorlar. Onlara göre çok sayıda şekillere sahip olan İslam harfleri birbirine benzeyen hendesî şekillerden ibaret olan Latin harflerinden daha güzeldirler. Güzel Arabî hat ile yazılan levhalar batıda evlerin içindeki duvarlarını tezyin etmiyor mu? Geniş halk kitlelerinin ruhî takdirine gelince, şunu kaydetmeliyim ki, Türk kavimleri halk ibdamın semereleri olan kıvrıntılı nakışlar, tabiatıyla İslam harfi sistemine uyuyorlar, bunlar Latin sistemi harflere birçok cihetten tevafuk eden düz çizgilerden ve hendesî şekillerden oluşan Hindu-Avrupaî nakışlara tamamen aykırıdırlar..

Megalopoli

megalopoli.posterous.com

This is a new blog I am contributing to, and it will have more straight-up stuff I am doing in Istanbul everyday. My friend Josh and I started it, well he started it, and I put stuff on it. He just moved to Beijing. The theme is living in a developing-world metropoli. There is another guy from Tokyo (breaks the rule of the blog by being in a developed metropolis) and a kid from our high school who is supposedly going to write from Ljubljana (which breaks the rule of the blog by neither being in a developed country or being a metropolis). Please feel free to join up if you live in any of the following cities:
Jakarta
Cairo
Mexico City
Sao Paolo
Lagos
New Delhi
Karachi (I would be jealous)
Manila
Tehran (I would be super jealous)

also, here are some recent pictures from Istanbul

retraction

Orhan Pamuk'un üzücü 'Kara Kitap' isimli kitabını okuduktan sonra bu blog'da Orhan Pamuk hakkında birkaç önyargılı yazı yazmıştım (maalasef bu kötü alışkanlığımdan kurtulmak için blogumda bile uğraşıyorum). Mark'ın bana başka bir şans vermemi söylemesinden sonra onun odasından 'Kar' isimli kitabı seçtim. Ve onun tavsiyesi çok şükür iyi oldu. Kar varoluşsal mevzuları çok daha ince şekilde ifade ediliyor ve kara kitabın metninin süsü ve sonsuz listeleri burada yok!Bir günde 150 sayfa okudum. Türkçe bir nüsha aldım. Birkaç cümle o kadar müessir oldu ki ben hayatımın yönü hakkında daha cesaretli hissettim. (aldırmazlık konusunda mesela).
Ve bu kitabın en harika özelliği! Dünyanın ilk müslüman bilimkurgu yazarı olmak isteyen bir karakterinin sahip olması. Bu onun ilk hikayesinden bir paragraf:
3579 yılında, bugün daha bilinmeyen Gazzali gezegeninde insanlar çok zengin, hayat da bugün bizim yaşadığımızdan çok daha rahatlı, ama materyalistlerin sandığının aksine 'artık zenginiz' diye insanlar maneviyatlarına boşvermemişlerdi. Tam tersi varlık ve yokluk, insan ve alem, allah ve kulları konusunda herkes çok meraklıydı.

the Black Book

I really buy into the whole definitive-author-for-a-city think. Joyce for Dublin, ummm, O'Toole for New Orleans, (I once thought whimsically about becoming the bard of San Antonio (I am proud of it in a sort of pitying-but-I-have-no-where-else-to-call-home-and-everyone-else-is-so-overly-jingoistic-about-their-hometown kind of way) but that would require me to A) devote my life to the sheepish trade of writing and B) spend the rest of my life in San Antonio) and so I began reading Orhan Pamuk where I first got here to Istanbul. I thought that if nothing else I would enjoy recognizing which streets the protagonist takes and feel special (it was super fun following Ignatius and I was only in New Orleans for like 48 hours).
First of all, Orhan Pamuk clings to existential themes (and don't get me wrong, I like existential themes, but only ones I can actually relate to, but gay things like solitude like, say, fucking everyone in a garcia Marquez novel, and in this book, it revolves around the question "can we ever really be ourselves?" (masterbation hand gesture)) and repeats them without trying out any good synonyms (although I will scapegoat his translator, who makes some truly shitty turns of phrase, which made me almost let go of the handrail on the tram a few times) and then does that boring literary trick where you list a bunch of random brickerbrack. I'll give you an example (that I made up) A room scented with linden and turkish delight and foggy jard of byzantine mud, and old silk gloves, and the various scraps of old books and pamphlets that bla bla bla transformed into the bewildering mystery of receding memory. There is like this stupid plot and this annoying sappy protagonist who pulls a niebla (where the narrator interrupts towards the end, except when Unamuno does it it's the cool type of existential, not the gay post-modern I-only-got-the-nobel-prize-because-I'm-Turkish type of existential)
I finished this book, all 400 pages (exactly 400 pages in some sort of ironic unfunny joke), and that's why I'm pissed. I'm going to try another book, Mark gave me the refreshingly slim "white Castle" but if I'm not utterly satisfied with having the inside scoop into his literary world by having lived in Istanbul for 5 months, I am going to bad mouth Orhan Pamuk worse than the Turkish government.

The Sun-Language Theory and After

Sometime in 1935 Atatürk received a forty-seven-page typescript in French, enti­
tled 'La Psychologie de quelques éléments des langues turques', by a Dr Hermann
F. Kvergić of Vienna. The theme was that man first realized his own identity when
he conceived the idea of establishing what the external objects surrounding him
were. Language first consisted of gestures, to which some significant sounds were
then added. Kvergić saw evidence for his view in the Turkish pronouns. M indi­
cates oneself, as in men, the ancient form of ben 'I, ' and elim 'my hand' N indi­
cates what is near oneself, as in sen 'you' and elin 'your hand'. Z indicates a broader
area, as in biz 'we' and siz 'you' Further, Kvergić considered that Turkish was the
first human language to take shape. Nothing could have been more timely.

Two months before, a copy of the paper had been sent to Ahmet Cevat Emre,
the chairman of the grammar section of the Language Society, who after a cursory
examination dismissed it as unsubstantiated and worthless. Atatürk was more
impressed, partly because, having discussed it with Emre, he suspected that the
latter's rejection of it was due to his seeing in Kvergić a potential rival. 'To me, ' he
said, 'the psychological analyses look important.' He thought that primitive man
might well have given vent to exclamations such as 'Aa!' and 'Oo!' and that lan­
guage could have emerged from utterances of this kind. He passed the paper on
to Ibrahim Necmi Dilmen, the secretary-general of the Language Society, and said,
'It looks important; let it be examined carefully.' Dilmen talked it over with Hasan
Reşit Tankut, Naim Hâzim Onat, and Abdülkadir İnan, who saw merit in the psy­
chological analyses ( Emre 1960: 342-6).

The result of Atatürk's subsequent lucubrations, aided by these and others of
the staff of the Society, was Güneş-Dil Teorisi (the Sun-Language Theory), which
saw the beginning of language as the moment when primitive man looked up at
the sun and said 'Aa!'. As it was concerned only with the beginning and not the
development of language, it cannot be reproached for omitting to explain how
mankind progressed from that primeval 'Aa!' to the sublimity of 'Faith, hope and
charity, these three things', or Virgil's 'sunt lacrimae rerum' or even to so com­
monplace an utterance as 'Let's go for a walk in the park.'

ماڈ پراپز

no words can truly describe the sense both of awe, and complete satisfaction that these pictures bring me.